Alien vs Predator – najlepsze gry z serii, które warto znać

Gry z serii Aliens vs Predator wyróżniają się tym, że oferują trzy zupełnie różne doświadczenia w ramach jednego tytułu. Marine walczy jak bohater survival horroru, Obcy poluje z ciemności, a Predator wykorzystuje technologię i przewagę łowcy. Jeśli najważniejszy jest klimat, zacznij od Aliens vs Predator 2. Gdy wolisz nowszą oprawę i bardziej bezpośrednią walkę, wybierz reboot z 2010 roku.

Najważniejsze gry z serii Aliens vs Predator

Seria rozpoczęła się na PC w 1999 roku dzięki studiu Rebellion. Dwa lata później Monolith Productions stworzyło Aliens vs Predator 2, uznawane przez wielu graczy za szczytowe osiągnięcie cyklu. W 2010 roku Rebellion wróciło do marki z nową wersją, która nie jest kontynuacją klasycznych gier, lecz ich rebootem.

Aliens vs Predator z 1999 roku ustanowiło podstawowe zasady serii. Trzy kampanie pozwalały spojrzeć na ten sam konflikt z perspektywy żołnierza, ksenomorfa i Predatora. Gra była surowa, mroczna i technicznie ograniczona, ale właśnie dzięki temu potrafiła budować napięcie.

Aliens vs Predator 2 rozwinęło ten pomysł pod względem kampanii, narracji i projektowania misji. Każda rasa nadal miała własny styl gry, lecz całość była bardziej spójna i przystępna. Dodatek Primal Hunt z 2002 roku rozszerzył zawartość, ale nie stał się pełnoprawną trzecią odsłoną.

Aliens vs Predator z 2010 roku to reboot, a nie kolejna część historii rozpoczętej przez poprzednie gry. Tytuł trafił na PC, Xboksa 360 i PlayStation 3. Oferował nowocześniejszą grafikę oraz trzy kampanie, jednak uproszczenia mechaniki i nierówny poziom wykonania podzieliły graczy.

Dlaczego asymetria to serce serii?

W większości strzelanek zmiana broni wpływa na sposób walki, ale nie zmienia całkowicie tożsamości bohatera. W Aliens vs Predator wybór rasy oznacza przejście do niemal innej gry. Zmienia się tempo, sposób poruszania, postrzeganie otoczenia, odporność na obrażenia i relacja z przeciwnikiem.

Najważniejsze różnice między trzema stronami konfliktu wyglądają tak:

• Marine – najsłabszy fizycznie, korzysta z broni palnej, radaru i wyposażenia wojskowego. Zarządzanie amunicją oraz ostrożne sprawdzanie ciemnych pomieszczeń budują atmosferę survival horroru.
• Obcy – szybki i zwinny drapieżnik, który porusza się po ścianach oraz suficie. Najlepiej wykorzystuje ciemność, zaskoczenie i możliwość ataku z nietypowych kierunków.
• Predator – łowca wyposażony w kamuflaż, widzenie termiczne, działko plazmowe, dysk, włócznię i ostrza naręczne. Jego przewaga technologiczna pozwala samodzielnie wybierać cel i sposób polowania.

Kampania Marine’a zwykle działa najlepiej wtedy, gdy gra ogranicza informacje i zmusza do ostrożności. Pojedynczy dźwięk w korytarzu może oznaczać przeciwnika czającego się poza zasięgiem wzroku. Obcy oferuje odwrotne napięcie. Nie jest zwierzyną, lecz musi wybierać moment ataku, ponieważ otwarta walka z uzbrojonymi ludźmi szybko może zakończyć polowanie.

Predator zapewnia największe poczucie kontroli. Nie oznacza to jednak bezmyślnego parcia przed siebie. Wykorzystanie kamuflażu, zmiana rodzaju wizji i dobór broni do celu tworzą grę łowcy, który obserwuje sytuację, zanim zaatakuje. Dlatego każda z kampanii wymaga innych odruchów, a ponowne przejście tej samej gry inną rasą nie jest tylko kosmetyczną zmianą.

Czy warto grać w AvP dzisiaj?

Tak, ale trzeba zaakceptować wiek tych produkcji. Klasyczne Aliens vs Predator i Aliens vs Predator 2 nie próbują konkurować z nowoczesnymi strzelankami płynnością animacji czy wygodą sterowania. Ich siłą pozostaje atmosfera, odmienne kampanie i poczucie, że przeciwnik może zaatakować z dowolnego miejsca.

W tej serii klimat nie wynika wyłącznie z ciemnych korytarzy. Buduje go także zmiana perspektywy – człowiek boi się Obcego, Obcy poluje na ludzi, a Predator traktuje obie strony jak cele.

Pierwsza część z 1999 roku potrafi być bardzo ciemna. Oświetlenie utrudnia orientację, a dawny interfejs i tempo poruszania wymagają przyzwyczajenia. Dla jednych będzie to element napięcia, dla innych przeszkoda utrudniająca zabawę. AvP 2 starzeje się łagodniej, ponieważ lepiej prowadzi gracza przez lokacje i oferuje bardziej dopracowane kampanie.

Reboot z 2010 roku wygląda nowocześniej i ma bardziej bezpośredni model walki, lecz nie wszystkie decyzje projektowe wytrzymały próbę czasu. Przykładem jest brak kucania, szczególnie odczuwalny w kampanii Marine’a. Gra nadrabia to efektownymi starciami, odmiennymi kampaniami i satysfakcjonującym wykorzystaniem wyposażenia Predatora, ale nie dorównuje klasykom pod względem napięcia.

Warto też pamiętać, że poszczególne wersje mogą różnić się dostępnością na współczesnych platformach cyfrowych. Przed zakupem dobrze sprawdzić aktualne wydanie i zgodność z używanym systemem, ponieważ starsze gry czasem wymagają dodatkowych poprawek lub konfiguracji.

Co wybrać na początek?

Jeśli zależy Ci przede wszystkim na klimacie, napięciu i najbardziej pamiętnym doświadczeniu z trzema rasami, wybierz Aliens vs Predator 2. To najlepszy punkt startowy dla osoby, która chce zrozumieć, dlaczego seria zyskała tak mocną pozycję wśród klasycznych gier FPP.

Jeżeli wolisz nowocześniejszą oprawę, bardziej dynamiczną walkę i efektowne polowanie Predatorem, możesz sięgnąć po Aliens vs Predator z 2010 roku. Traktuj go jednak jako osobną interpretację marki, nie jako dalszy ciąg AvP 2. Najstarsza część z 1999 roku pozostaje interesująca dla graczy, którzy chcą zobaczyć źródło pomysłu, ale wymaga największej tolerancji dla archaicznych rozwiązań.